Alfredo Castelli
Çizgi öykümüz,[1] İlyada'da (cilt
VIII.23-26) sözü edilen, Olimpos tanrılarının kayda değer bir kavgacılık sergiledikleri
bir olayı anlatıyor. Bu bizi şaşırtmamalı. Kitab-ı Mukaddes geleneğinde Tanrı; barış, sevgi ve kardeşlik simgesidir ve böyle
olduğundan, dizginlenemez insan zorbalığının karşısındadır.
Bakış açımız (Eski Ahit'in "ordular Tanrısı"na ek olarak)
Hristiyanlık öncesi çoktanrıcılığı içerecek kadar genişletildiğinde durum karmaşıklaşır.
Tanrıların genellikle önemsiz nedenlerle çatıştığı savaşlarla kıyaslandığında, insanların
çatışmaları mahalle kavgasına benzer. Aralarında çatışmanın dışında, tanrısal varlıklar ölümlülerin savaşlarını
kışkırtırlar ve zorbalıklar, adaletsizlikler, cinayetler, ebeveyn öldürme, yamyamlık,
ensest ilişkiler, gereksiz sadistlik ve tecavüzlerden kendilerini alamazlar. Günaha
iterler, zalimce uygulamaları teşvik ederler, şantajcı, yalancı, haindirler. Bu bağlamda, Tanrı'nın insanı yaratmasıyla
ilgili, "kendi suretinde ve kendine benzer" cümlesi, hakaretamiz bile
görülebilir.
